แม่เพิ่งฆ่าคนตาย

หลังจากที่เหนี่ยวไกปืนใส่กบาลชายคนนั้น คำว่าฆาตกรก็แปะอยู่บนหน้าผากแม่

ทันทีที่ชายคนนั้นสิ้นลม ชีวิตแม่ก็เพิ่งเริ่มต้น

ที่บ้าน

ไม่มีใครร้องเพลงหลังจากวันนั้น

ไม่มีใครสนใจปลาทองที่ว่ายวนอยู่ในตู้

ไม่มีใครหัวเราะหน้ารายการทีวีสุดขำ

และดูเหมือนไม่มีใครหัวเราะกับอะไรทั้งสิ้น

เวลานั้นคืบคลานผ่านเราไปอย่างช้าๆ

เช้าวันหนึ่งข้าพเจ้าลืมตา และคิดได้ว่า อันตัวข้าพเจ้าเองเป็นพระเอกลิเก ชื่อเจ้าชาย มิตรสมร หาใช่ลูกชายของแม่คนนี้ไม่ ว่าแล้วข้าพเจ้าก็คว้าม้ากระดาษมาควบ ควงดาบไม้ และร้องเพลงลิเกวิ่งเตลิดออกจากบ้านไป.....

วิ่งออกมาได้ไม่ไกลเท่าไหร่ ข้าพเจ้าก็เห็นพ่อร้องรำตัด อยู่หน้าปากซอยคนเดียว

และข้าพเจ้ารู้สึกเจ็บใจ

ในโลกนี้มีคนจำนวนนึงที่ใช้ชีวิตเพื่อหนีปัญหา

ในโลกใบเดียวกันมีข้าพเจ้าคนนึงที่พยายามฟั่นเฟือน เพื่อไม่รับรู้เรื่องราวที่ปวดใจ

แม่ไม่ได้ยิงใคร

พ่อร้องรำตัดไม่เป็น

และข้าพเจ้าไม่มีม้ากระดาษไว้ควบ

แม่เป็นแม่บ้าน

พ่อรับราชการ

ข้าพเจ้าเป็นพนักงานบริษัท

ทุกๆเช้าเราลืมตาขึ้นมาพร้อมสิ่งที่เราเป็น

หรือเราเป็นสิ่งเหล่านั้นเพราะหนีจากปัญหาอะไรสักอย่างที่เราอยากจะเป็นอย่างแท้จริง แล้วมาเป็นสิ่งที่เราเป็นอยู่ในปัจจุบัน

แม่อาจอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์

พ่ออยากเป็นอินเดียนน่า โจนส์

ข้าพเจ้าอยากเป็นไทฟอยด์

มีปัญหาของความอยากเป็นในชีวิตหลายอย่าง ที่เราคิดว่าไม่อาจก้าวผ่านไปสู่สิ่งที่เราอยากเป็นจริงๆได้ ก็เลยมาเป็นในสิ่งที่ง่ายๆ ดูสบายกว่า

อดิสรเกิดมาเป็นผู้กำกับ แต่ดันไม่ได้เรียนนิเทศและคิดเอาเองว่าไม่น่าจะเป็นได้ จึงมาขายขนมถ้วยฟูในตลาดพลู

ราเยสเกิดมาเพื่อเป็นนักกีฬาเพาะกาย แต่ดันอายเวลาถอดเสื้อ จึงมาขายสินเชื่อที่ซิตี้แบงค์

บางทีเราก็ละเลยความฝันเพราะดันมีอุปสรรคขวางหน้า ไม่นานความฝันก็เจือจาง นานเข้าตัวตนของเราก็ถูกกลืนด้วยสิ่งที่เราเป็นอยู่โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ หากจะยกเลิกสิ่งที่เป็นอยู่ทิ้งไป ก็กลัวจะทำสิ่งนั้นได้ไม่ดีเท่าสิ่งที่นี้แน่

โลกใบนี้จึงขาดผู้กำกับชื่ออดิสร เพราะดันแต่นวดแป้งขนมจนชิน

ประเทศนี้ก็ขาดนักกีฬาอย่างราเยส เพราะขายสินเชื่อเพลิน ไม่มีเวลาฝึกซ้อม

ข้าพเจ้ารู้สึกอิจฉาคนที่อยากเป็นและได้เป็น แม้วันเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ความอยากในสิ่งที่ตัวเองเป็นก็ยังคงอยู่

ข้าพเจ้าตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกอยากเขียนอะไรสักอย่าง