วันอาทิตย์

ข้าพเจ้าเขียนข้อความชิ้นนี้ในเวลาที่ Red Label แทรกซึมเข้าเส้นเลือด

ข้าพเจ้าเมามาก

สายตาข้าพเจ้ายังคงลุกวาวในบรรยากาศมืดมิดของค่ำคืนที่มีพระจันท์ลอยเท้งเต้งในอากาศ

แม้จิตใจจะเว้าวอนให้สมองได้พักในอารมณ์ของการหลับสักงีบ  นัยน์ตาข้าพเจ้าเหลือบมองนาฬิกา ตีหนึ่งสามสิบห้านาทีแล้ว ใยข้าพเจ้าชอบมานั่งเขียนอะไรๆในวินาทีที่ดึกสงัดแบบนี้ด้วย

ข้าพเจ้าตอบตัวเองไม่ได้ และดูเหมือนไม่มีใครอยากฟังคำตอบนัก

ในภวังค์ที่คล้ายอ่านหนังสือบนรถไฟเหาะ

ความมึนแผ่ซ่านเข้าสู่กบาล ลำไส้ขยับบิดเกลียวมาถึงกระเพาะอาหาร  อยากอาเจียนออกมามากเหลือเกิน

มือข้าพเจ้ายังคงทำหน้าที่ขัดแย้งกับความต้องการของร่างกาย สมองเสื่อมลงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ข้าพเจ้าเริ่มรู้สึกถึงความเฉยชาของตัวเองที่เป็นมาได้สักระยะหนึ่ง

ความด้านชาอาจเกิดจากความซ้ำซากจำเจในการดำเนินชีวิต และมักจะหาทางออกผิดๆด้วยการกินเหล้าอยู่เสมอ

เมื่อกินมากก็ย่อมต้องเมาเป็นเรื่องปกติ แต่การเมากระทั่งหัวหนัก และสติมักจะฟุบตรงชักโครก  ปล่อยให้สิ่งที่เคยเป็นอาหารทยอยไหลจากกระเพาะ ผ่านช่องทางเดินอาหาร แวะสัมผัสกล้ามเนื้อที่โคนลิ้น ก่อนจะปลิ้นมันลงคอห่าน  น้ำลายไหลหนืดยาว และสบถสาบานทุกครั้งว่าจะไม่กินเหล้าให้เมาขนาดนี้

สาบานคงไม่เป็นผล เพราะหนังเรื่องนี้ฉายวนในวันอื่นๆถัดไป

และข้าพเจ้าเมาอ้วกแตกทุกที

ความดีถ้ามีอยู่บ้างของสุรายี่ห้อ บุรุษเยื้องย่างพร้อมไม้เท้าข้างกายก็คือ  เมื่อเมา ข้าพเจ้ามักจะเห็นใครไม่รู้อยู่ในกระจกเงาตรงหน้า มองมาและยิงคำถามว่า “นี่ตัวเราหรือนี่” ข้าพเจ้ามักจะถามตัวเองเวลาเมาว่า     ข้าพเจ้าอยู่ในร่างกายที่ห่วยแตกและเมาแหลกแบบนี้ได้อย่างไร

ดูเหมือนว่าบุคคลที่เป็นข้าพเจ้าจะไม่มีคำตอบ

 ..ใครจะสน

นั่นซิ ในวังวนของการไม่รู้เรื่องราวในการครองสติ มือของข้าพเจ้ายังคงกวัดไกวสร้างตัวอักษรเรียงร้อยสื่อสาร ที่คนอ่านสมควรจะมึนเมาได้ไม่น้อย

ข้าพเจ้าเขียนอะไรไปวะ ในขณะที่หลอดไฟมันงีบหลับไปแล้ว

ข้าพเจ้าว่า ข้าพเจ้าควรลุกขึ้นไปอ้วกอีกทีหนึ่ง

 ก็อย่างที่นักเขียนชื่อ เออร์วิน  เวลซ์ บอกข้าพเจ้าผ่านหนังสื่อ Trainspotting

“ไอ้เรามันก็แค่เศษสวะสุดสัปดาห์”