| pannakorn's profilesomtongPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
April 18 เธอ
เธอ.. เธอเป็นอย่างไรบ้างในยามนี้ ท้องฟ้าของกรุงเทพยามเย็นช่วงนี้เมฆลอยระเกะระกะ ไม่เหมือนในเดือนก่อนๆ อาจเพราะอากาศที่นี้เริ่มร้อนมากแล้ว ท้องถนนไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่านเหมือนเมื่อก่อน ถนนมีรถวิ่งน้อยลง วันหยุดสงกรานต์ดูบรรยากาศมันแสนเหงาพิกล
สิ่งที่น่าสนใจในห้วงใต้ทะเลลึกไม่ใช่ สิ่งมีชีวิตเรืองแสง แต่เป็นความเวิ้งว้างและเงียบงัน นี่อาจเป็นนรกสำหรับคนธรรมดา แต่มันเป็นบ้านสำหรับคนเหงา ถ้าเป็ดเหงาเป็น นี่ก็คงเป็นบ้านของเป็ดเหมือนกัน ดิ่งลงในห้วงลึกในภวังค์กลางสมองในตอนเที่ยงคืนวันจันทร์ ไม่มีแม้แต่เสียงรถที่จะแล่นผ่าน ฉันรู้สึกเวิ้งว้างตามที่อธิบายในข้างต้น พยายามหาเครื่องดนตรีมาขับกล่อมปลอบประโลมใจ แต่ลืมไปว่าเล่นเป็นเสียที่ ไหน หากที่นี้มีเครื่องดนตรีจริง แล้วให้ฉันได้ ดีดสี ตีเป่า ฉันก็เล่นอะไรไม่เป็นอยู่ดีนั่นแหละ ว่าแล้วก็ลองคว้าพัดลมมาตั้งสาย ปรับคีย์ให้พอดีกับจังหวะลูกคอ ก่อนจะดีดและฮัมเพลงพื้นบ้านชาวยะขิ่น ฮัมไปฮัมมารู้ตัวว่ามั่วมาก และฟังไม่ได้ใจความอีกอย่างหนึ่ง
ฉันเริ่มเขียนบันทึกฉบับนี้อีกครั้งในดึกของวันใหม่ และดูเหมือนพระจันทร์เป็นใจ แหว่งไปครึ่งหนึ่ง มองไปก็งามดี ทำไงได้ โลกเรามีพระจันทร์อยู่ดวงเดียว ถ้าหากฉันอยู่ดาวเสาร์ คงสามารถเลือกได้ว่าพระจันทร์ดวงไหนสวยกว่ากัน
………………………………………………………………………………………… บันทึกขี้ยาฉบับที่ 1 คืนนี้เงียบเหงา แว่วเสียงหัวเราะคิกคักจากกลุ่มบุรุษผู้นิยมพี้กัญชาที่ท้ายซอยมาให้ได้ยินไกลๆ ดูพวกเขาหลงใหลในควันสีเทาที่เจือไปด้วยสารอภิรมย์ลวงประสาทอันน่าสุนทรีย์ เขามีสิทธิ์ที่จะเริงรมย์ในสังคมที่เหงาหงอย หรือไม่ใช่ ? ………………………………………………………………………………………..
|
|
|
