สิ่งที่น่าจะเข้าใจในอารมณ์ของใครสักคนที่อยู่ในร่างกายที่กำลังเขียนข้อความอันนี้ ย่อมไม่ใช่ใคร

ครับ ข้าพเจ้าเอง

ความเข้าใจเกิดขึ้นประสาทสัมผัสทั้งหลายได้ส่งข้อมูลเข้าสมองเพื่อถอดรหัสให้หัวใจรู้สึกว่าอะไรเป็นอะไร และอะไรไม่เป็นอะไร

ผลลัพธ์ออกมาค่อนข้างเศร้า และข้าพเจ้าไม่บอกว่าเรื่องอะไร เก็บไว้เข้าใจคนเดียว

ความงุนงงสับสนของข้อเขียน ยังมีเลศนัยให้ถอดรหัสถึงความรู้สึกในกบาล

ข้าพเจ้าลุกออกไปรับอากาศนอกห้อง ซึ่งอุณหภูมิสบายกว่าความว่างเปล่าในกรอบของผนัง

ค่ำแล้ว แสงไฟจากป้ายคัทเอาท์ใหญ่ยักษ์ระบุเป็นโฆษณาเครื่องดื่มสุขภาพยี่ห้อหนึ่ง พรีเซนเตอร์สาวในรูปยิ้มหวานพลางชูขวดเครื่องดื่มอย่างยวนใจ

บางทีข้าพเจ้าควรยิ้มให้หล่อนบ้าง

ยิ้มของหญิงสาวในคัทเอาท์นั้นอาจเป็นยิ้มเดียวที่ข้าพเจ้าพบเจอในชีวิตช่วงนี้

วันเวลาผ่านไปอีกครั้ง และทุกครั้งก็ยังคงมีความคล้ายกันในความรู้สึก คนบางคนเรียกมันว่าความซ้ำซาก แต่ในความซ้ำซากที่ดูคล้ายกัน ย่อมมีความต่างกันในรายละเอียด ข้าพเจ้าเอามือเท้าคาง หลับตา และคิดเอาเองว่า ความเข้าใจที่รู้สึกได้ในแรกเริ่มนั้นอาจจะผิด อาจมีรายละเอียดที่มากกว่านั้น

แล้วข้าพเจ้าจะสนใจไปทำไม ในเมื่อภาพรวมมันเด่นชัด และไม่สามารถหาความเข้าใจอื่นๆได้อยู่แล้ว

(รายละเอียดที่แตกต่าง เช่น ภาพ 2 ภาพ ที่เหมือนกัน แต่วาดโดยจิตกรคนละคน ฝีแปรงย่อมแตกต่างในรายละเอียด แต่โดยภาพรวมและความหมายเป็นอย่างเดียวกัน)

ข้าพเจ้ารู้สึกเซ็งกับอะไรไม่รู้ที่ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกเซ็ง

บางคนว่าข้าพเจ้าเขียนพร่ำเพ้ออะไรไม่รู้อยู่ได้ ข้าพเจ้ารู้สึกเห็นใจคนนั้นและเกลียดตัวเองเข้าอณูอะตอมร่างกาย

บางทีข้าพเจ้าควรจะเลิกบ่นเพ้อเสียที