ครั้งหนึ่งข้าพเจ้าเคยมีเธอ หรืออาจบอกว่า ครั้งหนึ่งเธอเคยมีข้าพเจ้า

เราใช้เวลาผ่านไปกับการดูหนัง กินข้าว และพูดคุยเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิตทางโทรศัพท์

จนกระทั่งวันหนึ่ง ไม่มีหนังที่เราอยากดู ไม่มีร้านที่เราอยากนั่งกินข้าว

และเรื่องราวในอดีตของเราต่างถูกขุดคุ้ยออกมาพูดทางโทรศัพท์หมดแล้ว

ข้าพเจ้าถามเธอว่า เธอเบื่อกับการคุยผ่านโทรศัพท์หรือยัง

ถ้าเธอตอบว่า เราลองมาคุยผ่านหม้อหุงข้าวกันดีไหม

.................วันนั้นข้าพเจ้าจะบอกรักเธอ

แต่เธอกลับบอกไม่เป็นไร 

พูดกันทางโทรศัพท์ไม่เห็นจะต้องมีเรื่องคุยก็ทำได้

ข้าพเจ้าเงียบ

เธอเงียบ

 และความเงียบต่างจูงมือเราทั้งสองเดินห่างจากกัน และห่างไกลกันไปทุกที

เมื่อปี 2530 ข้าพเจ้าในร่างเด็ก ถูกพี่ข้างบ้านชวนไปดูดาวหางฮัลเล่ย์  บนดาดฟ้าบ้านเขา

เรารอกันอยู่จนดึกและข้าพเจ้าเริ่มง่วงนอน ในขณะที่พี่คนนั้นยังดูตื่นเต้นกับการเฝ้ารอดาวหางที่ไม่รู้จะโผล่ให้เราเห็นเมื่อไหร่

“ วันนี้ต้องได้เห็นแน่ ในข่าวเขาว่าอย่างนั้น ”       พี่ข้างบ้านบอกข้าพเจ้า

“ ดึกแล้ว ใครๆเขาก็นอนกันหมด  ไปนอนเหอะ”    ข้าพเจ้าเซ้าซี้

 “ ดาวหางนี้ แปดสิบปีจะเห็นสักครั้ง ถ้าพลาดครั้งนี้คงไม่มีโอกาสได้เห็นอีก ไม่รู้สึกเสียดายเหรอ ” 

“ เสียดายทำไม ก็รออีกแปดสิบปีก็ได้ ตอนนี้เรายังเด็กอยู่จะกลัวอะไร ..ง่วงแล้ว นอนเหอะ”

ข้าพเจ้าจำได้ว่า ยังไม่ได้เล่าเรื่องการรอดูดาวหางสมัยเป็นเด็กให้เธอฟัง

ข้าพเจ้าสงสัยว่าเธอยังอยากฟังเรื่องที่ข้าพเจ้าอยากเล่าอีกไหม

เธอจะอยากรู้ไหมว่าวันนั้นข้าพเจ้าเห็นดาวหางหรือเปล่า

บางทีการหมดความอดทนกับอะไรง่ายๆ และการไม่เห็นคุณค่าของสิ่งใดแม้แต่สิ่งเล็กๆน้อยๆ

ก็ทำให้เราพลาดความรู้สึกถึงช่วงดีๆ ที่บางทีมันอาจจะเกิดขึ้นกับตัวเราแค่ครั้งเดียว

ดาวหางยังโคจรกลับมาให้มนุษย์โลกได้เห็นในสักวัน

แต่ช่วงเวลาของข้าพเจ้ากับเธอไม่อาจพบเห็นได้อีกแล้ว

พี่ข้างบ้านใน พ.ศ.2530

“ ดาวหางนี้ แปดสิบปีจะเห็นสักครั้ง ถ้าพลาดครั้งนี้คงไม่มีโอกาสได้เห็นอีก ไม่รู้สึกเสียดายเหรอ ”

ข้าพเจ้าใน พ.ศ.2550

“ เสียดายซิ  ไม่รู้ว่าเราจะมีอายุยืนพอที่จะได้เห็นอีกหรือเปล่า ...ว่ามั้ย”