สามวันก่อนหน้าที่ ความเหงาเข้ามาเคาะประตู ข้าพเจ้าตะโกนออกไปว่าไม่มีใครอยู่เว้ยยย

ปัจจุบัน ความเหงานั่งเป็นเพื่อนข้าพเจ้า มันนอน กินข้าว และดูทีวีข้างๆข้าพเจ้า

บางที ข้าพเจ้าคิดว่าตัวเองเป็นหมีขั้วโลก

อ่านหนังสือ After the Quake  เขาบอกว่า หมีขั้วโลก ใช้ชีวิตลำพังในทุ่งน้ำแข็งอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่

มันอยู่ลำพังเดียวตลอดชีวิต หากมันจะเจอเพศตรงข้ามก็ด้วยความบังเอิญ และจะใช้เวลาชั่วครู่ในการผสมพันธุ์ หลังจากเสร็จสิ้นการสืบทอดเผ่าพันธุ์ หมีตัวผู้จะวิ่งออกไปอย่างไม่คิดชีวิต เพื่อหนีภาระผูกพัน และกลับไปใช้ชีวิตโดดเดี่ยวอีกครั้ง

หมีขั้วโลกเกิดมาทำไม...

ข้าพเจ้าต่างจากหมีขั้วโลกตรงที่ ไม่มีโอกาสได้ผสมพันธุ์ โดยบังเอิญ ถึงจะมีข้าพเจ้าคงใช้เวลาในการผสมพันธุ์นั้นนานกว่าหมีขั้วโลกแน่ๆ

ข้าพเจ้าเหมือนกับหมีตรงที่ใช้ชีวิตโดดเดี่ยวทุกที

ข้าพเจ้าเกิดมาทำไม

บุหรี่ตัวที่เท่าไหร่ไม่รู้ถูกเผาเพื่อเอาควันไปคละคลุ้งในปอดของข้าพเจ้า  ข้าพเจ้าพ่นควันนั้นออกมาเป็นทางยาวก่อนจะอัดควันนั้นเข้าไปใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พระจันทร์คืนนี้ไม่สวย กลุ่มดาวไถ ยังคงเห็นเด่นชัด

ไม่น่าเชื่อว่า คืนนี้ข้าพเจ้าจะเห็นดาวตก มันวาบวาม ก่อนดับวูบไปก่อนเข็มวินาทีของนาฬิกาข้อมือจะขยับ

ข้าพเจ้าตกใจจนลืมอธิษฐาน

บางครั้งสิ่งที่เข้ามาในชีวิตช่างสุกสดใสโชติช่วง และดับไปก่อนที่เราจะรู้ว่าควรจะทำอะไรกับมัน

ข้าพเจ้าจำภาพดาวตกได้

เหมือนที่จำภาพต่างๆในชีวิตได้ชัดเจน แต่ไม่เคยจะทำอะไรที่ควรทำในตอนนั้นเลย

บางทีสมองสั่งการของข้าพเจ้าอาจจะช้าไป

และข้าพเจ้าเชื่อเช่นนั้น